aanmelden menu

Moeje nu ki
twa weten?

22 januari 2018
Review: Hamlet - bangelijk speciaal

Mijn bezoekjes aan de stadschouwburg zijn op welgeteld één hand te tellen. En daar schaam ik me best wel voor. Ik hou ontzettend van theater, dus ik vind het altijd héél erg jammer dat ik niet meer uit mijn luie stoel kom om een theaterstuk te gaan bekijken. Toch wist Abattoir Fermé, een zeer bekende theatergroep uit België, me te overtuigen om naar hun theatervoorstelling te komen op 16 januari 2018 in de Stadschouwburg.  En wauw, het was bangelijk speciaal.

Wie Shakespeare zegt, zegt Romeo & Juliet. Maar kenners van Shakespeare, weten ook dat hij nog talloze andere geweldige toneelstukken heeft geschreven, waaronder Hamlet. Hamlet ken je misschien niet als toneelstuk, maar als je ooit de bekende zin ‘To be or not te be, that’s the question.’ hebt gehoord, dan weet je al genoeg. Regisseur Stef Lernous bewerkte die fenomenale wraaktragedie over een gepijnigde Deense prins tot een eigenwijs stuk dat veel mensen in de zaal, inclusief mezelf, met stomheid heeft geslagen.

Ik zat verwachtingsvol in de zaal wanneer de lichten dimden en Stefaan Degand (Hamlet) verscheen. Hij stond paffend aan een jukebox en staarde maar voor zich uit. Na een paar minuten besloot hij een muntje in de box te steken en toen begon het. De muziek keihard, de acteurs roepend en vol met bloed, een uniek decor en dat minutenlang. Totdat het licht weer uitging. En weer aanging. Meteen had het toneelstuk de toon gezet. Dit stuk was niet zomaar een tekstje opzeggen, maar het was meer. Achter elk woord en elke beweging zat een betekenis en als toeschouwer had jij de taak om dat allemaal te ontrafelen. Niet dat dat makkelijk was tussen al dat geschreeuw en bloed door.

Zoals ik al zei, het toneelstuk was moeilijk te doorgronden, ook al ben je grote fan van Hamlet. Het decor bestond uit een koffietafeltje, een bar en een doodskist die gebruikt werd als bijzettafel en dat zou je zeker niet traditioneel kunnen noemen. Maar ook de personages zelf, Ophelia (het liefje van Hamlet), Horatio (broer van Ophelia), Gertrude (Hamlets moeder) en Claudius (Hamlets oom en stiefvader), waren zeker niet alledaags vertolkt. Met lagen make-up, poeder (ja, ik weet niet waarom), rare kleren en liters nepbloed stonden ze op het podium. Geen een keer vielen ze uit hun rol en ze speelden hun personage met ontzettend veel toewijding. Hun bewegingen en  kostuums waren overdreven, bijna marginaal, maar hun tekst was precies shakespeareaans.

Precies dat laatste stond in groot contrast met de rest. Dat zorgde vaak voor heel wat humoristische scènes, maar tegelijkertijd was het heel diepgaand. De dialogen waren sterk, en soms zo betekenisvol dat je als toeschouwer aan de lippen van de acteurs hing. Maar ondanks de grijpende dialogen heeft het stuk me niet helemaal kunnen meevoeren. Ik heb niet gehuild (ondanks dat er zoveel doden zijn gevallen) en ik voelde weinig tot niets mee met de personages. De invalshoek van de bewerking vond ik fenomenaal, maar ondanks de geweldige prestaties van de acteurs, heeft het toneelstuk niets in me losgemaakt. En dat vind ik ontzettend jammer.

Hamlet is een toneelstuk die allesbehalve alledaags is. Het was een ware beleving om keigoede acteurs aan het werk te zien in zo’n speciaal toneelstuk. De liters bloed, de gekke scènes en bovenal de dialogen zorgden er wel voor dat je als toeschouwer een heel apart gevoel bij het stuk kreeg. Het was precies The Walking Dead, maar dan met een shakespeareaanse toets. 

- Door Audrey Van den Bogaerde



Deel dit met je vrienden